Ans van den Berg

Ans van den Berg schrijft omdat ze het gewoon leuk vind. Maar zegt ze: ''Ik vind het ook belangrijk dat een boek iets goeds te bieden heeft. Het moet een interessant onderwerp hebben, iets om nog eens over na te denken. In een jeugdboek moet ook wel iets spannends gebeuren, denk ik. Het moet niet voorspelbaar zijn: er zijn al genoeg boeken die allemaal op elkaar lijken. En ik vind het ook belangrijk dat in een boek mooie taal gebruikt wordt. Een schrijver moet proberen de dingen op een bijzondere manier te zeggen. Toen ik aan Verdronken schelp begon, wilde ik een boek schrijven over een meisje dat zich niet altijd begrepen voelt, een meisje dat zich niet zo op haar plaats voelt in haar klas omdat ze andere interesses heeft dan de meeste kinderen. Dat wilde ik omdat ik zulke kinderen ken, en omdat ik zie dat het behoorlijk lastig kan zijn om daar goed mee te leven. Maar, toen dat meisje in het boek in contact kwam met anderen, bleek haar vreemd-zijn, haar anders-zijn helemaal niet erg te zijn. Anna, zo heet ze, beleeft in het boek een bijzondere vakantie, en ze krijgt een heel speciale vriendschap. Het was net alsof Anna een beetje haar eigen gang ging en zich niets aantrok van mijn idee om over haar te schrijven. Het boek ging toen een andere kant op: Anna ontmoet een aardige jongen, samen maken ze een avontuurlijke tocht en Anna verzint een plan om iemand die het heel moeilijk heeft te helpen. Het boek speelt zich af in Frankrijk, tijdens een kampeervakantie. Ik heb zelf vaak gekampeerd in Frankrijk, het liefst bij stromende beken waar je lekker in kunt struinen… Dat doet Anna ook graag. Ik heb noodweer meegemaakt tijdens een vakantie. Ook dat vind je terug in het boek. Ik kom dus op ideeën door dingen die ik zelf meemaak, door mensen die ik ken, maar ook door situaties die me aan het denken zetten. In het boek komt bijvoorbeeld een paar keer naar voren dat mensen zo heel verschillend omgaan met moeilijke gebeurtenissen. Geef je iets naars of verdrietigs op een goede manier een plaats in je leven, of probeer je het maar zo snel mogelijk te vergeten? Dat klinkt heel ernstig, maar in Verdronken schelp lees je dat kinderen van een jaar of elf, twaalf, daar heel goed mee bezig kunnen zijn.''