“Al voor ik echt kon lezen, ‘las’ ik mijn twee jongere zusjes voor uit de boekjes van Dick Bruna die ik uit mijn hoofd kende. Het was voor mij dus ook een groot feest toen ik leerde lezen. Zo lang ik me kan herinneren ben ik al lid geweest van een bibliotheek. Op woensdagmiddag fietste ik samen met mijn moeder er naar toe en het was altijd weer moeilijk welke boeken ik mee naar huis zou nemen. Je mocht er maar drie kiezen en er was zoveel dat ik mee wilde nemen! Zodra ik thuiskwam van de bibliotheek kroop ik in een hoekje en las het boek het liefst van a tot z uit zonder een onderbreking. Als mijn vader of moeder dan ’s avonds zei ‘Elsje, het is tijd om naar bed te gaan!’, dan was mijn antwoord steevast ‘Mag ik eerst mijn hoofdstuk nog uitlezen?’. Prompt vergat ik aan het einde van het hoofdstuk te stoppen en moest ik alsnog halverwege het nieuwe hoofdstuk naar bed. Niets vervelender tijdens het lezen van een boek dan halverwege het verhaal te moeten stoppen!

Op mijn verjaardagslijstjes stonden ook altijd leesboeken. Twee boekenkasten vol boeken heb ik nu en achter het schot staan nog vier royale dozen vol. De droom om eens een eigen bibliotheekje met in het midden zo’n prachtig ouderwets mahoniehouten bureau te hebben, is tot nu toe alleen nog niet uitgekomen.”

Heb je altijd al schrijfster willen worden?

“Dat ik schrijfster zou worden, had ik nooit verwacht, maar rijke fantasie heb ik altijd gehad. Opstellen schrijven op school vond ik ook altijd leuk als ik er maar genoeg tijd voor kreeg. Eerst een idee, daarna een nachtje slapen en dan vroeg in de ochtend al je ideeën op papier zetten. Weer naar school gaan en als je ’s avonds je opstel doorlas nog het een en ander wijzigen. Dat was en is nog steeds mijn manier van werken. Zoiets als een opstel ter plekke maken tijdens het examen Nederlands is echt niets voor mij.