Ben Wentsel

Onlangs herschreef de bekende emeritus-predikant zijn zevendelige dogmatiek tot een tweedelig handboek, nog steeds echter een respectabele 1500 pagina's. De achterzijde vermeldt veelbelovend 'De islam komt steeds ter sprake..'. Het boek is mede opgedragen aan een drietal moslims met wie hij de inhoud besproken heeft. Wellicht heeft deze intensieve ontmoeting met moslims geleid tot de irenische toon waarmee hij de islam aan de orde stelt, dat was in eerdere artikelen wel eens anders. Hij benadrukt de lijn met Ismaël en de beloften van God die daarmee verbonden zijn. Hij ziet Gods leiding in de opkomst en verspreiding van de islam en gebruikt dan woorden als tuchtmeester, uitdager en struikelblok. God wil de kerk er iets mee zeggen. Hij is huiverig om de islam negatief af te schilderen en zoekt steeds naar bruggen voor het gesprek. Toch kan hij de Vader van Jezus Christus niet gelijkstellen met Allah in de islam. 'De islam tast naar de ware God' zo omschrijft hij het (II-552). Wie verwacht dat de islam aandacht krijgt in de doordenking van zijn geloofsleer, wordt echter teleurgesteld. Bij dé thema's die steeds weer een struikelblok zijn in het gesprek met moslims, zoals de godheid van Jezus, het kruis en de betrouwbaarheid van de bijbel, wordt er wel heel kort iets gezegd over de islamitische visie, maar zijn de theologische vragen van moslims niet verwerkt in de behandeling van de christelijke leer. Dat is jammer, want daar was nu juist behoefte aan. Meestal is het vooral 'beschrijvend' dat Wentsel de islam ter sprake brengt. Voor mijn gevoel soms erg willekeurig en fragmentarisch. Zo komen de kledingvoorschriften voor vrouwen ter sprake bij de uitverkiezing. Van de 1500 pagina's zijn er uiteindelijk maar weinig aan de islam gewijd. Desondanks is het een moedige poging van een theoloog om moslims te betrekken in de doordenking en verwoording van het christelijke geloof. Dat verdient navolging.