Augustinus had een niet-christelijke vader en een christelijke moeder. Hij werd in 354 geboren in Thagaste (tegenwoordig Souk-Ahras) en overleed in 430 in Hippo Regius (tegenwoordig Annaba, Algerije). Beide plaatsen lagen in de Romeinse provincie Africa. Hoewel hij was geboren en opgegroeid in deze provincie, was hij geen Africaan. Zijn ouders stamden af van Romeinse kolonisten. Hij zal een paar woorden Berbers hebben gesproken, maar zijn moedertaal was Latijn. Z'n eerste opleiding ontving hij in Thagaste en Madaura; zijn opleiding in de retorica in Carthago. Hij werd in 383 "hoogleraar" in de retorica te Milaan. In zijn studententijd liet hij zich inspireren door verschillende filosofische en religieuze stromingen. Zo werd hij beïnvloed door het neoplatonisme en was hij jarenlang aanhanger van het manicheïsme. In 386 bekeerde hij zich echter tot het christendom. Met Pasen 387 werd hij door Ambrosius, de bisschop van Milaan, gedoopt. Niet lang daarna keerde hij terug naar Africa. In 391 werd hij onverwachts en tegen zijn zin tot priester gewijd in Hippo. Hij werd een bekend predikant (er zijn bijna zeshonderd preken van hem overgeleverd, naar schatting 10% van het totale aantal preken dat hij heeft gehouden), en hij had een grote invloed op de aanhangers van andersdenkende stromingen zoals het manicheïsme, het donatisme en het pelagianisme. Hij was van mening dat allerlei splintergroeperingen met ieder hun eigen visietje de eenheid van de algemene kerk geweld aandeden. Juist de algemene kerk moest ruimte bieden voor iedereen.

In 396 werd hij assistent bisschop van Hippo met het recht op opvolging na de dood van de bisschop. Tot zijn dood in 430 zou hij als bisschop verbonden blijven aan Hippo. Hij bleef een kloosterleven leiden in zijn bisschoppelijk huis.

Augustinus stierf in 430 tijdens het beleg van Hippo door de Vandalen. Van Augustinus wordt gezegd dat hij de bewoners van Hippo aanmoedigde om zich te verzetten tegen de Vandalen, vooral omdat de Vandalen een Ariaanse variant van het christendom aanhingen, die Augustinus als ketters beschouwde.

Geschriften

Augustinus was een uitermate productief schrijver. Op zijn naam staan onder meer preken, traktaten, verhandelingen, brieven, bijbelcommentaren, dogmatische, filosofische en theologische teksten, een autobiografisch werk en zelfs een gedicht. Zijn werk Belijdenissen (Confessiones) wordt gezien als een vroege vorm van autobiografie, maar dan autobiografie van een bepaald type: hij schrijft over de periode van zijn verwekking tot zijn toenmalige leeftijd (ongeveer 50) en over de ontwikkeling van zijn relatie tot God. In het achtste boek beschrijft hij het spectaculaire bekeringsproces dat hij had ondergaan, en dat in 386 in Milaan zijn voltooiing bereikte in de beroemde "tolle, lege"-scène. Kort hierop zou hij afstand doen van zijn maatschappelijke functie en zich (door Ambrosius) laten dopen. Hij eindigt het boek met een uitgebreide beschouwing van het bijbelboek Genesis waarin hij uitlegt hoe de tekst geïnterpreteerd kan worden. Zijn psychologisch bewustzijn en zelfanalyse maken ook in onze tijd nog indruk op lezers.

Aan het eind van zijn leven (vermoedelijk in de periode van 426 tot 428) las Augustinus al zijn werk in chronologische volgorde nog eens door. In zijn boek Nalezingen (Retractationes) gaf hij aan wat hij liever anders gezegd zou hebben. Dit boek geeft de lezer niet alleen een opmerkelijk beeld van de ontwikkeling van Augustinus' visie, maar ook van zijn ruimhartigheid en zijn warsheid van verstarring.