Als Gerda Ronhaar terugdenk aan de lagere school, dan heeft Gerda Ronhaar  daar goede herinneringen aan. Leren vond Gerda Ronhaar toen niet vervelend. Gerda Ronhaar kan zich nog heel goed herinneren dat zij leerde lezen. Dat gebeurde trouwens niet op school, maar thuis. Gerda Ronhaar haar vader leerde haar lezen. Gerda Ronhaar weet nu nog hoe spannend het was om van letters woorden te vormen... Zo opeens werden al die woorden een een verhaal. Dat was erg leuk. De middelbare school heeft Gerda Ronhaar minder leuk gevonden omdat ze altijd zoveel huiswerk had. Het leuke van die tijd was dan weer het contact met klasgenoten, de vrienden en vriendinnen.
Daarna is Gerda Ronhaar psychologie gaan studeren in Groningen. Dat was heel interessant. De meeste onderdelen spraken Gerda Ronhaar wel aan. Natuurlijk had Gerda Ronhaar ook vakken als statistiek, wetenschapsleer en methodologie, waar Gerda Ronhaar niet veel aan vond. Maar dat heb je bij alle opleidingen. Gerda Ronhaar heeft wel een jaar of vijf jaar gestudeerd, maar heeft haar studie niet afgemaakt want die duurde in totaal zes jaar. Tijdens haar studie heeft zij haar man leren kennen. Haar man was eerder afgestudeerd dan Gerda Ronhaar en ook een baan kreeg, zijn ze getrouwd en later naar het midden van het land verhuisd. Toen hun oudste zoon op komst was, is Gerda met haar studie gestopt. Gerda Ronhaar vond de studie heel leuk, maar het werk als psycholoog leek haar niets, omdat er vaak veel vergaderd en overlegd moet worden. Toen is ze moeder geworden. Ze hebben vijf kinderen gekregen; 3 jongens en 2 meisjes en daar had Gerda Ronhaar het druk genoeg mee, hoewel ze dat een fijne tijd gevonden heeft. Natuurlijk deed Gerda Ronhaar er ook wel dingen naast. Gerda Ronhaar vond het leuk om te naaien en te breien voor de kinderen, ze werkte mee aan de Vakantie Bijbel School in de plaats waar ze woonde. Weer later leerde ze zichzelf Roemeens. Gerda Ronhaar is gaan schrijven toen hun kinderen de hele dag naar school gingen, dat was ongeveer in 1994 of in 1995. Gerda Ronhaar ging geleidelijk schrijven. Ze had een grote teleurstelling gehad en ze probeerde afleiding te zoeken. Haar man probeerde haar aan het schrijven te krijgen. Volgens hem kon Gerda Ronhaar dat best. Toen hij dat tegen haar zei, herinnerde Gerda Ronhaar zich, dat haar schoonmoeder hetzelfde ook al eens gezegd had een paar jaar eerder. Vanaf hun vakantieplekje in Zuid-Frankrijk had Gerda Ronhaar haar een brief geschreven en later zei ze tegen haar: "Je schrijft zo gezellig! En het is net of ik er bij ben. Je kunt wel een boek schrijven!" Dus dacht Gerda Ronhaar dat ze het in ieder geval eens kon proberen. Gerda Ronhaar dacht toen aan een boek als de Kameleon. Maar dat lukte niet. Gerda Ronhaar haar dochter van twaalf had op dat moment een christelijk boek mee naar huis van de schoolbieb. Gerda Ronhaar las dat en Gerda Ronhaar vond het vreselijk zielig! Toen dacht Gerda Ronhaar bij zichzelf, ze kunnen toch ook wel een vrólijk christelijk boek schrijven! Op dat moment besloot Gerda Ronhaar: dát ga ik zelf dan maar eens proberen. Meteen wist Gerda Ronhaar ook dat ze wilde schrijven over een groot gezin. Dat heeft zo zijn eigen charme, vind Gerda Ronhaar. Bovendien zijn er nog steeds veel grote gezinnen en die kom je niet vaak tegen in boeken. Het eerste boek dat Gerda Ronhaar schreef was 'De Duiventil'. Het gaat over een groot doktersgezin. Er zijn acht kinderen en de familie gaat verhuizen naar een andere plaats in een heel andere buurt van Nederland. Er zijn overeenkomsten met het gezin waar Gerda Ronhaar zelf is opgegroeid. Bij Gerda Ronhaar thuis waren ze ook met acht kinderen en haar vader was huisarts en dat is ook zo bij de familie Van Til. Toch schrijft Gerda Ronhaar niet over vroeger. Gerda Ronhaar had zelf dus een vader die zijn werk 'thuis' had. Hij kon na het spreekuur koffie met haar moeder drinken, hij zat bij het middageten ook aan tafel en was overdag gewoon vaak in huis. Omdat Gerda Ronhaar toen voor het eerst schreef, wilde Gerda Ronhaar een gezin hebben waar dat ook zo was. Dus bedacht Gerda Ronhaar een doktersgezin met acht kinderen. Er zijn twee redenen waarom Gerda Ronhaar christelijke boeken heeft geschreven. In de eerste plaats denkt Gerda Ronhaar dat ze kan schrijven, omdat God haar dat talent heeft gegeven. Dat talent kan Gerda Ronhaar voor zichzelf gebruiken, maar Gerda Ronhaar kan er ook mee aan de slag gaan voor Hem. Gerda Ronhaar heeft het natuurlijk niet 'zomaar' gekregen. Gerda Ronhaar wil het gebruiken tot Zijn eer. Gerda Ronhaar wil in haar boeken wijzen op Jezus omdat Hij de énige Persoon is door Wie wij tot de Vader kunnen komen, door Wie wij vergeving van onze zonden kunnen krijgen en door Wie wij eeuwig leven kunnen ontvangen. De tweede reden dat Gerda Ronhaar christelijke boeken wil schrijven is de volgende: jongelui die christelijk opgevoed zijn, maken veel dingen mee waarmee ze het moeilijk hebben. Gerda Ronhaar probeert in haar boeken dergelijke moeilijke situaties te beschrijven. Haar hoofdpersonen maken ook moeilijke dingen mee en ze worstelen en bidden voor hun problemen. Gerda Ronhaar hoopt dat de lezers zichzelf daarin herkennen en dan gaan nadenken. Bijvoorbeeld: hoe lost de hoofdpersoon de moeilijkheid op. Zou ik het ook zo doen? Of zou ik het anders aanpakken? Kan ik ook bidden voor míjn probleem? Gerda Ronhaar probeert gewoon het alledaagse christelijke leven te beschrijven, met z'n ups en z'n downs. De Duiventil is een serie geworden. Na het eerste deel heeft Gerda Ronhaar er al snel een deel achteraan geschreven. Het duurde erg lang voor deel 1 uitgegeven werd; zólang, dat Gerda Ronhaar besloot nog een deel tussen het eerste en het volgende deel in te schrijven. Dat werd 'De Duiventil in rep en roer'. Toen deze drie delen uitgegeven waren, kreeg Gerda Ronhaar steeds meer reacties van de lezers. Iedereen was nieuwsgierig naar het vervolg. En wat zou er gebeuren met de andere kinderen? Daarom is Gerda Ronhaar verder gaan schrijven. Dat werd deel vier: 'Spanning in de Duiventil'. Gerda Ronhaar is nog niet van plan om met deze serie te stoppen. Na het verschijnen van het vierde deel, kreeg Gerda Ronhaar weer veel positieve reacties. Veel lezers vroegen haar of Gerda Ronhaar door wilde gaan met het schrijven over dit gezin. Gerda Ronhaar vind het prima en zelf ook leuk om te doen, dus stopt Gerda Ronhaar er nog niet mee. Dat doet Gerda Ronhaar pas als haar fantasie uitgeput is, of als Gerda Ronhaar er zelf genoeg van heeft. Gerda Ronhaare heeft ook nog "Babs!" en "Babs' keuze" geschreven. Dat zijn twee boeken waarin Babs, de jongste van vier zussen, de hoofdpersoon is. Het derde deel is het laatste deel. Het was eerst helemaal niet haar bedoeling om na het eerste deel verder te schrijven, maar Gerda Ronhaar kreeg ook over dit boek veel reacties. Vaak stelden de afzenders dezelfde vraag: hoe loopt het af met Babs (en haar zussen)? Daarom heeft Gerda Ronhaar toch maar een deel twee en drie geschreven. Gerda Ronhaar krijgt veel e-mails van lezers, maar van hen hoort Gerda Ronhaar alleen maar positieve geluiden. De meesten zeggen het boek in één adem uit te lezen. Verder hoort Gerda Ronhaar ook vaak dat lezers het gevoel hebben dat ze 'erbij' horen. Net alsof ze zelf lid van de familie zijn. Ook hoort Gerda Ronhaar dat ze haar boeken telkens opnieuw lezen; eentje zelfs al voor de tiende keer! Ook hoort Gerda Ronhaar geregeld dat ze met spanning wachten op een volgend boek van haar en dat Gerda Ronhaar vooral door moet gaan met schrijven! Gerda Ronhaar vind het leuk om e-mails te krijgen, al wordt het tegenwoordig soms ook wel eens te veel. Maar zo hoor Gerda Ronhaar ook, wat de lezers van haar boeken vinden en dat stimuleert Gerda Ronhaar weer enorm om door te gaan. Het is bijvoorbeeld heel bemoedigend om te horen dat ze met spanning zitten te wachten op het volgende deel. Gerda Ronhaar Schrijft niet het hele jaar door. Gerda Ronhaar heeft een grote tuin met óók nog een flinke moestuin erbij en daar wil Gerda Ronhaar beslist tijd voor hebben. Dat is een hobby van haar, tuinieren. Dus Gerda Ronhaar begint in de herfst te schrijven en Gerda Ronhaar moet haar boek, of boeken, voor 1 maart afhebben, zodat Gerda Ronhaar weer volop in de moestuin aan de gang kan in het voorjaar. Deze indeling bevalt Gerda Ronhaar prima en het werkt ook goed. Tegen de tijd dat het buitenseizoen voorbij is, dan krijgt Gerda Ronhaar schrijfkriebels en dan neemt Gerda Ronhaar dolgelukkig weer plaats achter haar laptop. In het voorjaar is het net andersom, dan vind Gerda Ronhaar het heerlijk om na een lange winter van schrijverij, haar laptop aan de kant te schuiven en dagenlang naar buiten te gaan. Gerda Ronhaar had nog meer hobby's. Ze mocht ook graag lezen, borduren en Roemeens leren, maar Gerda Ronhaar heeft het de laatste tijd zó druk gehad door de verhuizing en verbouwing, dat Gerda Ronhaar nergens meer aan toe komt. Gerda Ronhaar leest nog wel af en toe. Gerda Ronhaar schrijft gewoon overdag. Gerda Ronhaar maakt 's morgens eerst een rondje door het huis, om het huishouden te doen, en dan gaat Gerda Ronhaar zo snel mogelijk schrijven. Dat doet Gerda Ronhaar tot ze het avondeten klaar gaat maken, dat kan, omdat al onze kinderen, op één na, uit huis zijn. Natuurlijk hangt Gerda Ronhaar ondertussen ook de was op, of loopt Gerda Ronhaar tussen de middag een rondje met de honden. 's Avonds strijkt Gerda Ronhaar de kleren, vouwt Gerda Ronhaar het wasgoed op en dat soort dingen, want als Gerda Ronhaar schrijft moet het stil om mij heen zijn. Dus schrijft Gerda Ronhaar, als iedereen weg is en werkt Gerda Ronhaar (een beetje), als ze thuis zijn. Af en toe schrijft Gerda Ronhaar niet en geeft ze het huis weer een beurt. Heel af en toe schrijft Gerda Ronhaar 's nachts. Schrijven vind Gerda Ronhaar heel leuk! Het heeft iets aparts. Je bedenkt een gezin of een aantal personen, en door over ze te schrijven komen ze tot leven, worden ze 'echt'. Het is ook een beetje vreemd. ''Gerda Ronhaar bepaald wat er gaat gebeuren, want Gerda Ronhaar is degene die schrijft. Bijvoorbeeld, er wordt iemand ernstig ziek. Laat Gerda Ronhaar die persoon in haar boek beter worden, of sterven?'' Je wilt niet dat iemand sterft, maar toch moet je dat soms schrijven, omdat dat in het 'echte' leven ook gebeurt. Je wilt geen nare dingen bedenken, maar zo is het leven wel. Soms heeft Gerda Ronhaar allerlei dingen bedacht, maar dan zegt het verhaal: nee, dat gaat niet door, het moet anders. Er moet iets tussenkomen, iets gebeuren, waardoor alles anders gaat lopen dan de hoofdpersoon verwacht. Het verhaal zelf kan natuurlijk niet echt praten, maar op deze manier gaat het toch wel. Dat is grappig, want zo weet Gerda Ronhaar zelf ook niet altijd van tevoren wat er precies gaat gebeuren. Ook is Gerda Ronhaar zelf geregeld verrast. Maar de hoofdlijnen van het verhaal liggen natuurlijk wel vast. Mijn hoofdpersoon zegt ook wel eens, bijvoorbeeld, iets doms. Dan denk Gerda Ronhaar als schrijver: zeg dat nou niet, suffie! Natuurlijk kan Gerda Ronhaar, wat hij of zij zei, 'deleten' en typen wat ze wilde dat er eigenlijk gezegd zou moeten worden. Maar het is beter om de persoon, als die voor zijn beurt praat, gewoon zijn gang te laten gaan. Daar wordt het verhaal altijd leuker van! Een boek schrijven is wel en niet moeilijk. Het moeilijkste vind Gerda Ronhaar het werk dat Gerda Ronhaar vooraf doet, Gerda Ronhaar bedoelt het denkwerk vóór ze gaat schrijven. Want dan bepaal je in grote lijnen waar het boek over zal gaan. Dat moet een thema zijn wat de lezers aan zal spreken. Hoe werk je dat thema uit, daarmee bedoelt ze: wat laat je gebeuren om dat thema naar voren te laten komen. Wat gebeurt er nog meer, want je moet meer verhaallijnen hebben, vind Gerda Ronhaar, die laat je afwisselend aan bod komen. Gerda Ronhaar vind dat het schrijven lijkt op het invlechten van haar. De bos haar staat dan voor alle dingen die gebeuren. Je pakt een plukje haar en nog een plukje en nog een plukje en dat vlecht je. Dan pak je telkens een nieuw plukje bij het oude plukje en dat vlecht je ook mee. De verhaaldelen duiken telkens op, net zoals je de plukken haar kunt volgen in de vlecht. Hij gaat van links naar rechts en er onderdoor en dan weer er overheen en zo is het met je verhaalonderdelen ook. Aan het einde van het boek moeten alle lijnen bij elkaar komen en moet het af zijn. Het schrijven zelf vind Gerda Ronhaar niet moeilijk, dat gaat bijna vanzelf. Wat Gerda Ronhaar wel moeilijk vind, is al die 'verhaallijnen' vasthouden en door elkaar draaien tot het einde. Net als met het vlechten: je moet de zaak goed vasthouden, maar toch losjes genoeg om er telkens een nieuw stukje bij te kunnen pakken. Je wilt toch een mooie, goeduitziende vlecht. Af en toe heeft Gerda Ronhaar tijdens het schrijven een moeilijk moment. Dan weet Gerda Ronhaar niet meer hoe ze verder moet. Dan voelt Gerda Ronhaar zich geblokkeerd en zit gewoon urenlang te 'niksen' achter mijn laptop. Dan kijkt Gerda Ronhaar, en denkt Gerda Ronhaar, en zucht ze, en dan komt er niets, hélemaal níets naar boven! Dat zijn de ergste momenten van het schrijven van een boek! Gerda Ronhaar bedenkt nieuwe verhalen doordat ze soms iets in de krant leest en dat blijft dan in je hoofd 'hangen', soms hoor je van je kinderen dat ze iets hebben meegemaakt, soms zie je iets gebeuren. Bijvoorbeeld: Gerda Ronhaar doet boodschappen in een winkel, dan zie ze daar een jongen naar een meisje kijken met zo'n speciale ik-vind-je-leuk-blik. Het meisje kijkt terug en begint te giechelen of chagrijnig te kijken, of te blozen, dat maakt niet zo heel veel uit, maar dan begint bij haar soms zomaar een verhaal in haar hoofd. Gerda Ronhaar weet echt niet waar dat vandaan komt. Het begint gewoon. Dat heeft Gerda Ronhaar ook heel sterk als ze naar huizen kijkt. Dan denkt Gerda Ronhaar bij haarzelf: wie zouden hier wonen achter deze ramen en deuren? Welke conflicten, problemen, verlangens hebben de bewoners van dit pand? Gerda Ronhaar vind dat de voorgevels van de huizen haar altijd heel veel te vertellen hebben. Gerda Ronhaar bedoelt hiermee niet te zeggen, dat wat ze denkt over die bewoners ook echt zo zal zijn, waarschijnlijk zit Gerda Ronhaar er dik naast. Maar dat geeft niet, huizen inspireren haar. Kijk zelf maar eens rond, er zijn sympathieke huizen, stugge en stijve, gesloten huizen, maar ook open, gezellige, warme huizen. Soms kijkt Gerda Ronhaar naar ramen en dan 'hoort' Gerda Ronhaar iemand iets zeggen, niet in het echt, en dan bedenkt Gerda Ronhaar daar van alles bij en dat kan zomaar het begin zijn van een verhaal dat Gerda Ronhaar later gaat schrijven. Datzelfde heeft Gerda Ronhaar ook met beukenhagen of haagbeuken. Als Gerda Ronhaar daar naar kijkt en de blaadjes ziet bewegen in de wind, dan is het net of Gerda Ronhaar ze hoort fluisteren. Ik ben dan altijd nieuwsgierig wat ze elkaar zo druk te vertellen hebben en dan komt Gerda Ronhaar fantasie op gang. Maak je niet ongerust, ik ben echt niet gestoord! Annie M.G. Schmidt had dat trouwens ook. Gerda Ronhaar heb haar eens horen zeggen dat ze ergens in de tuin zat en naar een groepje struiken keek. Ze dacht toen: ik moet even mijn hoofd ertussen steken om te horen welke verhalen daar ritselen! Dat herken Gerda Ronhaar! De verhalen lijken er al te zijn. Je hoeft alleen maar te 'luisteren' en ze daarna op te schrijven. Toen we anderhalf jaar geleden verhuisden naar deze plek, heeft Gerda Ronhaar bijna meteen een lange beukenhaag bij haar moestuin geplant. Zo is Gerda Ronhaar in de toekomst verzekerd van het 'geheimzinnige gefluister' van de blaadjes en Gerda Ronhaar is er van overtuigd dat ze nog heel wat interessante zaken zal 'horen', die Gerda Ronhaar weer aan de lezers kan doorgeven. Gerda Ronhaar schrijft niet alleen voor tieners maar ook voor kinderen van de basisschool. Een huis voor Tessa en Wieseloes en de brief in de fles zijn voor kinderen van 8 tot 12 jaar en Gerda Ronhaar heeft ook voor nóg jongere kinderen geschreven. Dat zijn Tom krijgt een vriend, Een vreemde verjaardag en De Julianaschool komt in actie. Het maakt Gerda Ronhaar eigenlijk niet zoveel uit voor welke leeftijd ze schrijf, met één uitzondering. Gerda Ronhaar vind schrijven voor kinderen, die net kunnen lezen, wél moeilijker. Het moeilijke zit hem in de eenvoud. Je moet korte zinnen maken en woorden met weinig lettergrepen gebruiken. Dat maakt het moeilijk en het kost Gerda Ronhaar aardig wat denkwerk; ook omdat Gerda Ronhaar niet telkens de zelfde woorden wil gebruiken.